Zoals je wellicht in de media hebt vernomen broeit er momenteel van alles in en rondom het Kytopia-complex aan de Utrechtse Zeedijk. Naast de langverwachte rentree van The Kyteman Orchestra ontvouwt zich dit jaar een geheel nieuw avontuur in de vorm van De Avonduren. Het bewuste project wordt geleid door de bevlogen MC Kapabel, wiens verhalend talent tot volle wasdom komt met steun van Simon Akkermans (van C-Mon & Kypski) en leden van The Kyteman Orchestra. Maandenlang sleutelde hij aan zijn gedroomde debuutalbum dat nu eindelijk, pal na Noorderslag, het levenslicht ziet. In beginsel zijn het muzikale sprookjes, mysterieuze verhalen en mythes, waarmee De Avonduren zich weet te onderscheiden. Een weelderige combinatie van tekst en klank met invloeden van jazz, folk, hiphop, funk en drum ‘n’ bass. Wammus Langnek, Koning Kater en Sjakie Schildpad zijn slechts enkele personages uit Kapabel’s wondere fantasiewereld, die steevast als metafoor gebruikt worden voor aardse zaken als vriendschap, liefde en sterfelijkheid. De Avonduren is zonder twijfel één van de meest gedurfde nieuwkomers van 2012. Het zou ons dan ook niets verbazen wanneer deze jongens uitgroeien tot een uitzonderlijk gewilde act tijdens komend festivalseizoen. Nu echter eerst bij ons in Rotown, klein en intiem. Bijzonder!

Zonnestralen, hagelbuien of sneeuw, het gaat een leuke donderdagavond worden! Op deze donderdag host Buster Shindig de avond, waarbij maandelijks uitnodigingen worden gestuurd aan de best geheim gehouden platenboeven van ons dorp. Naast de songs die door meneer Shindig worden uitgekozen, zorgt elke gast weer voor een andere muzikale input. Van rock 'n' soul met een electronisch tintje tot aan electronica met een pop gefühl. Kortom, elke maand weer net even anders.

Tijdens de februari-editie van Club3voor12 laat muzikaal Rotterdam zich van haar meest eigenzinnige kant zien. Met gepaste trots verwelkomen we namelijk optredens van LUIK en Afka, twee avontuurlijke nieuwkomers uit onze eigen scene. De jongens van LUIK staan inmiddels al op de landelijke radar en vierden de release van het debuutalbum Owls met een show op Noorderslag. Snowstar Records, hetzelfde label dat eerder successen bracht voor I Am Oak en Kensington, bewijst andermaal een uitstekende neus te hebben voor de meer uitdagende popmuziek. Fluisterende ‘slowcore’ in dit geval, waarin ‘de bladeren permanent van de bomen lijken te vallen’. LUIK klinkt donker en beeldend, wars van conventionele paden. Een must voor liefhebbers van o.a. Beach House en Sparklehorse. Het spits van deze Club3voor12 wordt echter afgebeten door Afka, oftewel de formatie rondom zangeres Aafke Kloppenburg. Ook deze jongedame weet nogal eigengereid uit de hoek te komen, in zowel muziek als uitvoering. Muzikaal enigszins in het verlengde van acts als Coco Rosie en Soap&Skin, alhoewel haar kleurrijke performances ook doen denken aan die van Fever Ray of Glasser. En ja, zoals gebruikelijk is ook deze bijzondere Club3voor12 geheel gratis toegankelijk.

Ruim twee jaar geleden braken de jongens van Moss door met hun fantastische plaat Never Be Scared/Don’t Be A Hero. Een aangename nieuwkomer voor velen, terwijl het in werkelijkheid al hun tweede langspeler was. In tegenstelling tot het ambachtelijke debuut maakte de band een zelfverzekerde sprong voorwaarts met een inventieve kijk op de betere indiepop. De sfeer was donkerder en meer gedreven, waarbij ritmisch vernuft gepaard ging met tijdloze melodieën en een intense dynamiek. Ook als live-band wist Moss het tot de eredivisie te schoppen met een meeslepende drive en enerverende visuals. De verwachtingen voor het nieuwe album Ornaments zijn dan ook hooggespannen, zeker daar het gelijk een internationale release meekrijgt. Op moment van schrijven is er echter nog maar weinig bekend over de muzikale koers van deze derde. Naar verluidt is het een vervolmaking van hun sound, tot in de puntjes uitgewerkt in de serene openheid van Vlieland. Ritmisch, melodieus en verfijnd. Hun vorige show in Rotown was ver van tevoren uitverkocht, oftewel voorkom teleurstelling en wees er op tijd bij!

De leden van We Have Band leerden elkaar kennen op de werkvloer van platenmaatschappij EMI. Ondanks de gunstige arbeidsvoorwaarden verkoos het innemende trio een onzeker bestaan als muzikant boven het gezellig steengrillen met collega’s. Het gelijknamige debuutalbum verscheen zonder hulp van hun voormalig werkgever, maar kende desalniettemin een vliegende start. De hippe blogs en dj’s doken vrijwel direct op de hoekige discorock van We Have Band, wat in feite neerkwam op een energieke combinatie van dansbare electro met puntige popliedjes. Dit alles met een typisch Britse inslag, waarbij New Order en The Human League veelgenoemde referenties waren. Op album nummer twee, dat begin 2012 verschijnt, lijkt de formatie meer de ‘diepte’ op te zoeken. De band gaf reeds een voorproefje met de eigenzinnige single Visionary, wat even avontuurlijk uit de hoek komt als het recentere werk van Metronomy, Hot Chip en Bloc Party. Na de eerder uitverkochte show met Zoot Woman keert We Have Band terug naar de Nieuwe Binnenweg om hun nieuwste songs aan ons voor te stellen. The weekend is here!

Met trots verwelkomen we één van de meest veelbesproken acts van afgelopen periode. Geboren als Kees Veerman te Volendam gaat de getalenteerde jongeman tegenwoordig door het leven als Case Mayfield. Een sociaal geëngageerd artiest, wiens indringende folk-liedjes een behoorlijke stempel zetten op de vaderlandse popmuziek van nu. In aanloop naar de release van het debuutalbum The Many Colored Beast bracht hij reeds enkele EP’s uit, al dan niet online, die uitzonderlijk goed werden ontvangen. De jonge Mayfield excelleert in oprechte emoties zonder als te veel opsmuk. In zijn ontwapenende liedjes voel je simpelweg het verdriet, de boosheid en het cynisme. Geen wonder dat hij inmiddels wordt onthaald als The Tallest Man On Earth of Elliott Smith van de lage landen. Ook de invloeden van Ryan Adams of Ray LaMontagne zijn nooit ver weg, alhoewel Mayfield’s krachtige stem eigen genoeg klinkt om ook het kritisch oor te overtuigen. In Rotown treedt hij vanavond aan met zijn volledige band. Niet te missen!

Bij Rotown concludeerden we het reeds eerder, maar de Nederlandse popmuziek beleeft momenteel hoogtijdagen. Niets geen reden voor enig Calimero-gedrag, wat in al haar eigenzinnigheid weet de huidige lichting bands naadloos aan te sluiten met de buitenlandse concurrentie. Met Wolfendale en awkward i verwelkomen we vanavond twee exponenten van deze “nieuwe eigenwijsheid” in De Unie. Laatstgenoemde act is wellicht het meest bekend en vormt het geesteskindje van Djurre de Haan, voormalig bassist bij Alamo Race Track. De van oorsprong Groningse songwriter bracht afgelopen najaar zijn uitstekend ontvangen, tweede album Everything On Wheels uit via het vermaarde Excelsior label. Moderne folk vormt nog altijd de basis van zijn melancholische sound, maar klinkt tegelijkertijd rijker en meer zelfverzekerd dan voorheen. Wellicht daar akward i tegenwoordig een vaste bandbezetting kent met leden die eerder furore maakten in o.a. Darryll-Ann, Kopna Kopna en Fatal Flowers. Het podium wordt voor hen opgewarmd door de mannen van Wolfendale, die onlangs het debuutalbum Foghorn uitbrachten op V2 Records. Vernoemd naar een zinsnede uit Twin Peaks, de legendarische tv-serie van David Lynch, klinkt het gezelschap minstens zo filmisch als mysterieus. “Muziek die de schemering opzoekt in plaats van het zonlicht”, aldus de band zelf. Het cineastische karakter keert terug bij iedere noot, als een film zonder beeld. Mede door de sfeervolle spaghettiwestern-gitaren doet Wolfendale soms ietwat denken aan Calexico, maar dan wel een donkere versie. Bloedstollend mooi.

Vinylplaat draaiavond om bij te dineren, te ontmoeten en te praten over muziek. Ga met je favoriete elpee op de foto en wellicht draait DJ Okkie je lievelingsnummer van je meegebrachte plaat. Be the event!

Vier jaar geleden was ze er opeens, Stéphanie Sokolinski alias SoKo. Tegen alle verwachtingen in stond de jonge Française indertijd in een uitverkocht Rotown met haar ontwapende, enigszins rancuneuze internet hit I’ll Kill Her. Het schattige accent en haar ietwat naïeve voorkomen moest vele deuren openen, alhoewel het juist daarna akelig stil werd rondom de jongedame. Naar verluidt verkoos SoKo voor een bloeiende carrière als actrice en werkte in die hoedanigheid o.a. met sterregisseur Spike Jonze. Stilte voor de storm, zo blijkt nu. Na maanden van geruchten keert madame dit voorjaar namelijk terug om haar muzikale ambities alsnog in te lossen. Er is zowaar een debuutalbum te melden met de veelzeggende titel I Thought I Was An Alien. Gelukkig nog altijd met die kleine, goudeerlijke luisterliedjes vol donkere humor en de broodnodige zelfrelativering. Charmant in al haar rommeligheid, gebracht met licht hese stem en een ontwapenende podiumpresentatie. Een concert om naar uit te kijken!

Wooden Saints was zonder twijfel één van de leukste ontdekkingen van afgelopen Noorderslag. Ooit begonnen als een luchtig muzikaal hobbyclubje van songwriters Arjen de Bock (GEM, The Black Atlantic) en Viktor van Woudenberg (Bettie Serveert) groeide het project al snel uit tot een bont en kleurrijk gezelschap. Met maar liefst twee drummers, vier gitaristen, wat toetsten en een blazerssectie staat er inmiddels een uitbundig collectief op de bühne. Daarbij rouleren de muzikanten veelvuldig van instrument, terwijl ook de vocalisten telkens van rol verwisselen. Het plezier en het enthousiasme spatten van het podium, evenals het speelse karakter van hun rootsy indiepop. Soms komt de formatie ietwat psychedelisch uit de hoek om niet veel later terug te grijpen met een onweerstaanbare Motown-vibe of een Beatlesque popliedje. Diversiteit troef bij Wooden Saints, enigszins vergelijkbaar met onze Engelse vrienden van The Bees. Na een zwaar uitverkochte albumpresentatie in Paradiso reist het gezelschap vanavond af richting Rotterdam. De thuishaven van Wooden Saints-zangeres Tessa Douwstra, eveneens bekend voor haar vocalen bij Chef’Special. Bijzondere act mensen!

Na de recente successen van Best Coast, The Drums en Washed Out hoefden we eigenlijk alleen maar te wachten op een muzikale reactie vanuit Engeland. Al was het maar dat die Yanks zo schaamteloos aan de haal gaan met ‘hun’ C-86 sound. Het definitieve antwoord kwam eind vorig jaar in de vorm van Summer Camp, oftewel het charmante duo Jeremy Warmsley en Elizabeth Sankey uit Londen. Welcome to Condale, het debuutalbum van dit creatieve liefdeskoppel, klinkt minstens zo fris en onbezorgd als die van hun Amerikaanse collega’s. Met eenzelfde lyrische dromerigheid ook, waarbij zomerse melodieën gepaard gaan met groezelige synths en een verslavende lo-fi productie. ‘Chillwave’ noem men dat tegenwoordig. De liefde voor jaren ’80 popcultuur gaat bij Summer Camp echter verder dan muziek alleen. Naar verluidt vormt hun gehele repertoire een ode aan de betere highschool tienerfilm, compleet met prom queens, losers en loners. Ietwat kitscherig misschien, wat echter ruimschoots gecompenseerd wordt met jeugdig enthousiasme en een ‘feelgood’-factor van heb ik jou daar. De lente mag beginnen!

De muzikale fijnproevers onder ons hadden Thus:Owls waarschijnlijk al een tijdje in het vizier. Deze Zweedse formatie rondom Erika Angell tourde namelijk al veelvuldig door Europa. Al dan niet als support van Patrick Watson, de band waarin haar Canadese echtgenoot Simon Angell gitaar speelt. Muzikaal herkennen we dan ook eenzelfde spanningsboog en mystiek, versterkt door dat typisch Scandinavische klankpalet. Deze surrealistische sfeer smelt samen met dromerige soundscapes en experimenteel vernuft, waarbij alle elementen in dienst staat van Erika’s engelachtige vocalen. Geen wonder dat acts als Efterklang, Loney Dear en het IJslandse Múm veelvuldig worden aangehaald ter referentie. Minstens zo geraffineerd als stijlvol weet Thus:Owls te imponeren met charmante luistermuziek, perfect voor de zondagavond. De liefhebber weet zijn weg te vinden!

Tot voor kort had waarschijnlijk niemand ooit van Greg Holden gehoord. Opmerkelijk genoeg groeide deze in Schotland geboren, maar in New York woonachtige singer-songwriter uit tot één van de meest geliefde artiesten van 3FM’s Serious Request. Zijn ontwapende song The Lost Boy werd aanvankelijk getipt door Eric Corton, maar begon in het Glazen Huis al snel een eigen leven te leiden. Zijn lyrische stijl doet veelal denken aan Damien Rice, alhoewel zijn soulvolle folksongs ook liefhebbers van Ben Howard of Dan Mangan zullen aanspreken. Bob Dylan is zijn grootste voorbeeld, terwijl de jonge troubadour zich kennelijk ook laat beïnvloeden door artiesten uit de punkrock en heavy metal-hoek. Een tamelijk veelzijdig mannetje dus eigenlijk. Zijn onverwachte Glazen Huis-hit vormt dan ook slechts het tipje van de ijsberg, luisterend naar het laatste album I Don’t Believe You. Pure emotie verpakt in hartverscheurende luisterliedjes met Holden’s intrigerende teksten en meeslepende melodieën als leidraad. Het zou ons niets verbazen wanneer de voorverkoop van deze show heel snel verloopt, oftewel wees er op tijd bij.

Deze maand vieren we het tweejarig bestaan van Weekender! Iedere laatste vrijdag van de maand maken we ruim baan voor deze succesvolle indie-dansavond. Van hedendaagse Britpop tot de pioniers uit de jaren ’80, van New York hipness tot 90’s alternative en Manchester madness. Speciaal voor de gelegenheid verwelkomen we vanavond de aanstormende klanken van Sound Of Guns uit Liverpool. In eigen land timmert dit enthousiaste vijftal al behoorlijk aan de weg met hun energieke live-shows en no-nonsense attitude. Authentieke indierock naar Engels model in de ‘blue-collar’ traditie van Kasabian, Manic Street Preachers en jonkies als The View, The Courteeners en Miles Kane. De groots aangezette songs van Sound Of Guns doen denken aan het vroegere U2, zeker door die breed-uitwaaiende gitaren. Redelijk bombastisch allemaal, maar desalniettemin recht uit het hart. Liefhebbers van White Lies en Editors kunnen er zeker mee uit de voeten, ondanks dat deze jongens een stuk optimistischer door het leven gaan. En waarom ook niet? Zowel het concert als de aansluitende dansavond zijn namelijk geheel gratis toegankelijk. Je bent van harte welkom! 

De verwachtingen rondom het Engelse Morning Parade zijn duidelijk hooggespannen. Reeds begin vorig jaar drukten invloedrijke media als The Guardian en NME ons op het hart om deze jonge formatie in de gaten te houden. De jongens zelf lieten zich niet gek maken en werkten in alle rust aan het langverwachte debuutalbum, dat binnenkort dan eindelijk verschijnt. Ondertussen maakte de band alvast wat kilometers in de tourbussen van Florence + The Machine, The Kooks en The Wombats, in opmaat naar het echte werk. Met hun frisse, uitzonderlijk dansbare rocksongs is de vergelijking met Two Door Cinema Club zo gek nog niet, zei het dat Morning Parade een stuk meer ‘pop’ voor de dag komt. Geen wonder dat 3FM wegliep met de eerste single Under The Stars. Met hun groots aangezette sound en breed-uitwaaiende synths wordt Morning Parade dikwijls in één adem genoemd met populaire acts als Editors, White Lies en The Killers. Ga er maar aan staan. De opmars van Morning Parade begint bij ons, in Rotown aan de Nieuwe Binnenweg. We zien je daar!

Liefhebbers van gruizige gitaren komen dit voorjaar goed aan hun trekken in Rotown. Na Veronica Falls, Hanni El Khatib en Bosco Delrey verwelkomen we vanavond namelijk the Jacuzzi Boys. Deze opgeschoten jongelui uit Florida geven duidelijk een nieuwe betekenis aan het begrip Miami Sound Machine. Op het internet wordt er dan ook al maanden gerept over de rudimentaire garagerock van deze nozems. Mede vanwege de bizarre videoclip bij het nummer Glazin’, waarin zes vrouwelijke fans het nummer playbacken met hun intieme lichaamsdelen. Tamelijk absurd. Het staat echter model voor de onbevangen levenslust van onze jongens. Niets geen moeilijk gedoe, maar pure lol en gekkigheid. De ‘doo-wa-diddies’ en ‘gabba-gabba-heys’ vliegen je dan ook om de oren, terwijl hun pure popsongs doorspekt zijn met psychedelische invloeden. Enigszins vergelijkbaar met The Black Lips en King Khan dus eigenlijk, alhoewel The Jacuzzi Boys met hun naïviteit misschien nog wel iets urgenter klinken. Vuig en oprecht, maar uitzonderlijk catchy. 

In tijden van algehele crisis is het helemaal niet verkeerd om zo nu en dan wat ‘doom and gloom’ op het podium te hebben. Wat dat betreft zijn we vanavond in goede handen van The Twilight Sad. Evenals hun vriendjes van Frightened Rabbit en Mogwai klinken deze jongens namelijk redelijk onheilspellend. Op hun nieuwste langspeler No One Can Ever Know laat de band haar ‘shoegaze’-invloeden achter zich voor een nog donkerder, nagenoeg industriële sfeer. De torenhoge geluidsmuren zijn gelukkig niet verdwenen, evenals het meeslepende karakter van hun soundscapes. De gitzwarte thema’s worden gebracht met een onvervalst Schots accent, waarbij we eigenlijk direct terugdenken aan het onvolprezen Arab Strap. In de verte horen we echo’s van Interpol en My Bloody Valentine, alhoewel deze Schotse zwartkijkers er een geheel eigen sound op nahouden. De liefhebbers van luid, gruizig en groots weten hun weg te vinden! 

De tere zieltjes onder ons moesten Rotown vanavond misschien maar vermijden. Te gast zijn namelijk de Franse herrieschoppers van Kap Bambino uit Bordeaux. Met hun opruiende electropunk verschroeit dit weergaloze duo al geruime tijd mening alternatieve dansvloer. Nog voordat Crystal Castles en Sleigh Bells het wereldtoneel betraden knoeide Kap Bambino met woeste 8-bit noise, chaotische beats en schreeuwerige vocalen. Als een krolse kat in het nauw rolt en tiert frontvrouw Caroline Martial over het podium, totaal onnavolgbaar maar vol passie en daadkracht. Ondanks de elektronische achtergrond weet je dat knoppendraaier Orion Bouvier goed naar The Stooges heeft geluisterd, al was het maar voor die rauwe energie en grillige levenslust. Het voorlaatste album Blacklist bracht het tweetal hun welverdiende erkenning, vanzelfsprekend onder het ‘hipstervolk’, maar doet tegelijkertijd geen recht aan hun uitzinnige live shows. Een stortbak daverende emoties, explosief en meedogenloos.

De bandnaam spreekt wellicht niet direct tot de verbeelding, maar desalniettemin verwelkomen we met School Is Cool één van de meest spraakmakende acts van dit moment. Het winnen van de prestigieuze Humo’s Rock Rally ontketende de onwaarschijnlijke opmars van deze jonge formatie uit Antwerpen. Hun eerste singles groeiden uit tot grandioze hits bij Studio Brussel, terwijl het gezelschap in korte tijd maar liefst zestig festival op haar naam schreef. Ook het zojuist verschenen debuutalbum Entropology werd bij onze zuiderburen met louter superlatieven ontvangen, waarbij De Standaard het zelfs omschreef als “een breekpunt, een blauwdruk van een generatie”. Ga er maar aanstaan! Met de vitaliteit en het enthousiasme van heb ik jou daar specialiseert School Is Cool zich in avontuurlijke indiepop. De gedragen spanning, het grootse gebaar en de weelderige orkestratie is zondermeer te herleiden naar Arcade Fire. Tegelijkertijd herkennen we ook de muzikale veelzijdigheid van het vroegere dEUS, het vlaggenschip van de Belgische popcultuur. Met hier en daar wat Afrikaanse invloeden klinkt School Is Cool helemaal van nu, fris en urgent.

De liefhebbers hadden hem waarschijnlijk al in de smiezen, maar tijdens de oudejaarsuitzending van Jools Holland nestelde Pokey LaFarge zich definitief in onze harten. Zijn muziek klinkt alsof hij al decennia lang rondzwerft aan de oevers van de Mississippi, spelend op zijn banjo. In werkelijkheid is deze innemende jongeman nog geen 30 jaar met een ongewone passie voor vervlogen tijden. Met zijn begeleidingsband The South City Three brengt Pokey LaFarge een aanstekelijke combinatie van rauwe country blues, jazz, ragtime en western swing. Muziek van voor ‘the great depression’, oftewel ook weer een beetje van nu. Vanzelfsprekend was Jack White er als de kippen bij en produceerde vorig jaar een vinylrelease op zijn vermaarde Third Man Records. Authentieke klanken met een onbezorgde feel, wat vooral live op veel bijval mag rekenen. Onweerstaanbaar in zijn charme, verslavend in kwaliteit. Feest!

Haar exotische naam doet wellicht anders vermoeden, maar vanavond verwelkomen we een uitzonderlijk getalenteerde Amerikaanse op ons podium. Een singer-songwriter wiens populariteit we waarschijnlijk zwaar onderschatten, enigszins vergelijkbaar met het geruchtmakende concert van Jason Mraz een paar jaar terug. Ondanks dat haar liedjes (nog) niet voorbijkomen op de Nederlandse radio, beschikt deze jongedame al wel over een uitzonderlijke fan schare. Niet alleen daar haar muziek veelvuldig te horen was in Amerikaanse tv-series als The O.C. en E.R., maar ook vanwege haar eerdere samenwerking met Ray LaMontagne en Bright Eyes. Vorig jaar bracht de frêle haar derde langspeler Chesapeake uit, wat duidelijk twee muzikale uitersten laat horen. Aan de ene kant zijn het intieme luisterliedjes, ietwat neerslachtige ballads in de geest van Fiona Apple en Tori Amos. Anderzijds herkennen we stekelige rocksongs, geïnspireerd door de rauwe kantjes van PJ Harvey en Tom Waits. Yamagata’s levendige stem vormt hierbij de rode draad, evenals de bijzondere muzikaliteit van haar bandleden. Waarschijnlijk net iets te intens en zwaarmoedig voor de argeloze luisteraar, maar een must voor de ware liefhebber.

Tijdens Koninginnedag viert Rotown haar 25-jarig bestaan. Een opmerkelijke prestatie voor een klein podium in het grote Rotterdam. Vanzelfsprekend pakken we uit met een spraakmakend jubileumprogramma, te beginnen op de vooravond van onze verjaring. Het is daarbij gelukt om de legendarische undergroundband Spasmodique bijeen te brengen voor een eenmalig reünieconcert. De Rotterdamse formatie ontstond in de hoogtijdagen van new wave, balanceerde ergens op de grens van post-punk en groeide eind jaren ‘80 uit tot één van de meest gewaardeerde bands in de Nederlandse muziekwereld. Tot ver over de landsgrenzen hadden de concerten van Spasmodique de reputatie om intens, energiek en diepdonker van sfeer te zijn met een sound die we inmiddels veelvuldig terug horen bij actuele bands en artiesten. Ondanks dat de band en Rotown in dezelfde periode hun opmars beleefden, stond Spasmodique opmerkelijk genoeg nooit eerder (officieel) op ons programma-affiche. In samenwerking met Rotown Records verschijnt er speciaal voor de reünie een gelimiteerd vinylalbum met de beste songs van deze invloedrijke band. Het concert zelf wordt omlijst met een fijne dj-set van ons eigen Rats On Rafts. 

Liefhebbers van de ‘pedal steel’ gitaar zijn bij De Unie vanavond aan het juiste adres. Alhoewel Maggie Björklund voor velen nog geen klinkende naam is, horen we haar instrument veelvuldig terug op menig studioalbum. Tot haar vriendenclub behoren o.a. de jongens van Calexico, Mark Lanegan en Jon Auer van The Posies. En laat juist deze figuren allemaal voorbij komen op Coming Home, het intrigerende debuutalbum van deze getalenteerde Deense. Ondanks haar Scandinavische afkomst klinkt haar spel onvervalst Amerikaans. Het geluid van de woestijn, redelijk onheilspellend met een psychedelische twist op de koop toe. “The sound after the gunfight”, aldus de biografie, waarbij referenties naar Ennio Morricone zeker niet misplaatst zijn. Minstens zo broeierig als de eerste platen van Calexico, met name tijdens de instrumentale passages. Mark Lanegan’s schurende bariton ontbreekt tijdens deze tour, maar tegelijkertijd blijft er nog veel moois te ontdekken bij Maggie Björklund en haar band. Een waardevolle tip voor de serieuze muziekliefhebber!

Na de uitverkochte concerten van First Aid Kit en Admiral Freebee keren we vanavond terug naar de Paradijskerk voor een bewogen avond met Perfume Genius alias Mike Hadreas. Onze buren van de kerk bieden dé perfecte setting voor de hartverscheurende klanken van deze gevoelige jongeman uit Seattle. Een getormenteerde ziel in een geteisterd lichaam, wiens onwaarschijnlijk debuutalbum Learning voor de nodige heisa zorgde op het internet. Met uiterst breekbare pianoliedjes confronteert Hadreas zijn luisteraar met een aangrijpend verleden waarin de jonge twintiger worstelde met misbruik, verlies en allerhande verslavingen. Het tweede album Put Your Back N 2 It klinkt minstens zo huiveringwekkend, zei het minder donker en gekweld dan zijn voorganger. Gebleven zijn echter die dromerige sferen, waarin ontwrichte emoties en een zeker onheil immer met elkaar verbonden zijn. Perfume Genius is misschien te fragiel voor onze wereld, maar tegelijkertijd weet hij deze demonen op wonderschone manier van zich af te schrijven. Dit belooft een bijzondere avond te worden.