Op Tweede Kerstdag maken we ruim baan voor DISCO 2000, oftewel de ultieme countdown van twaalf jaar indiehits. Op één avond draaien de dj’s van ClubLePOP de meeste opwindende tracks van 2000 tot nu, afgewisseld met live uitvoeringen van de door Klankenhaus samengestelde gelegenheidsband Molotov. Zij voorzien bekende indie-liedjes van een nieuw jasje, mede bepaald door jou. Evenals voorgaande edities horen we namelijk graag welke vijf nummers voor jou het gezicht vormen van twaalf jaar indiegeweld. Laat je stem gelden en mail jouw favoriete songs naar disco2000@rotown.nl of vul de flyer in bij de bar van Rotown. Voor inspiratie check je de site van ClubLePOP. Laat het aftellen maar beginnen!

Afgelopen periode ontvingen we al diverse mails van ongeduldige liefhebbers, maar geen reden voor paniek mensen. Hij komt eraan, de negentiende editie van Rotown’s legendarische Popquiz met quizmaster Sjoerd! Deze immens populaire avond bevat alle ingrediënten voor een portie goudeerlijk topamusement. Van de bovenste plank, ook dat nog! Zorg dat je tenminste één teamlid hebt dat het afgelopen jaar naar de radio heeft geluisterd en je bent verzekerd van een plek in de top 10. Waarmee niet gezegd is dat er voor mensen die in de jaren ’60 zijn blijven hangen geen eer te behalen valt, dus neem gerust je oude buurman mee. Mocht je een tafel willen bemachtigen, kom dan vroeg, want het deelnamebewijs geeft alleen recht op een antwoordformulier niet op een zitplek! Of kom een hapje eten in ons restaurant, want vanaf dit jaar wordt ook het eetcafé betrokken bij de Popquiz. Het aantal vouchers is echter nog altijd beperkt, oftewel wees er vroeg bij in de voorverkoop. Alle voorgaande edities waren zwaar uitverkocht.

Entree: Gratis / Deelname: 5,00 euro voor een voucher (vvk alleen aan de bar van Rotown en via de site van Rotown)

Het laatste reguliere Rotown-concert van dit jaar komt op naam van Chef’Special. Een feestelijke afsluiting van een bewogen periode waarbij de ambitieuze band uit Haarlem zowel ups als downs beleefde. Zo moest frontman Joshua Nolet tijdens de zomer een kaakoperatie ondergaan, waardoor de jongens veel festivaloptredens moesten annuleren. Tijdens Lowlands waren ze gelukkig weer van de partij, wat uitgroeide tot één van de meest besproken shows van dat weekend. Ook het debuutalbum One For The Mrs werd goed ontvangen, waarmee Chef’Special het uiteindelijk tot ‘huisband’ van De Wereld Draait Door schopte. Het podium is dan ook dé plek waar deze hechte formatie het best tot haar rechtkomt. Met hun aanstekelijke combinatie van funk, hiphop, rock en lome reggae klinkt Chef’Special minstens zo onstuimig als Gotcha en Relax in hun hoogtijdagen. Ook The Roots wordt veelvuldig aangehaald in recensies, ware het niet de Nederlandse versie van deze sublieme live band uit Los Angeles. Fris en uitbundig met een flinke dosis optimisme op de koop toe. Chef’Special is here to rock da house!

Zonnestralen, hagelbuien of sneeuw, het gaat een leuke donderdagavond worden! Op deze donderdag host Buster Shindig de avond, waarbij maandelijks uitnodigingen worden gestuurd aan de best geheim gehouden talentjes van ons dorp. Naast de songs die door meneer Shindig worden uitgekozen, zorgt elke gast weer voor een andere muzikale input. Van rock 'n' soul met een electronisch tintje tot aan electronica met een pop gefühl. Kortom, elke maand weer een verrassing!

Tijdens de laatste editie van Club3voor12 van dit jaar lijkt het onmogelijk om stil te blijven staan. We verwelkomen twee waanzinnige live dance-acts uit eigen stad, die menig concertzaal omtoveren tot een uitzinnige dansvloer. Het podium wordt opgewarmd door de jongens van Doktor Schnitt, wiens tweede album Katerushki zo goed als klaar is. Met uiterst minimale middelen, te weten één bassist, een drummer en een baklading aan percussie, weet deze formatie bijzonder eigenzinnig uit de hoek te komen. Op het nieuwste materiaal schijnt het drum ’n bass-idioom te zijn verlaten voor meer elektronische invloeden met uitstapjes naar tribal, hiphop, dub en zelfs latin. De funk zit er nog altijd diep in, uitgevoerd met precisie en een strakke punk-attitude. Ook het relatief nieuwe Disk-O-Matique weet wel raad met een goed portie funk, zei het in combinatie met vuige beats, gefilterde house en speelse disco. Deze feestbeesten doen het eigenlijk met een ‘Franse slag’, in het verlengde van Daft Punk, Justice en de gehele Ed Banger-crew. Op het podium staan ze er met complete band, oftewel succes gegarandeerd. Higly danceable! Zoals gebruikelijk is ook deze Club3voor12 geheel gratis toegankelijk.

Het aftellen is begonnen, een mooi jaar wordt afgesloten. Tijdens de komende jaarwisseling gaan we in Rotown terug naar de basics. Niets geen ‘ratrace’ voor de duurste line-up met belachelijke entreeprijzen, maar een gezellig samenzijn met je beste vrienden. We halen het beste uit Rotterdam met vertrouwde namen achter de draaitafels en spraakmakende bands uit de eigen scene. In beide ruimtes van Rotown natuurlijk, waarbij DJ’s Elle Bandita, Jeff Solo, Marc Nolte en Buster Shindig hun opwachting maken in de grote zaal. Stefan Tijs, Gary X en Gees Voorhees zijn onze muzikale gastheren in het Bar-gedeelte en verwelkomen aldaar een bijzonder optreden van Half Way Station. Nog voor middernacht storten de jongens van Mono zich om op het repertoire van Led Zeppelin, terwijl de avond wordt afgesloten met een onstuimig optreden van Skip & Die. Deze formatie stond een tijdje geleden al eens in Rotown, tijdens de Popronde afterparty, en brengt een energieke combinatie van electro, kleurrijke afrobeats en dwingende percussie. Het moge duidelijk zijn… Rotown is dé plek voor een opwindend oud & nieuw! Update: alle kaarten zijn inmiddels uitverkocht. Wij wensen je alvast een mooie jaarwisseling toe!

Het heeft het er alle schijn van dat we sinds vorig jaar een nieuwe traditie in het leven hebben geroepen. Terwijl iedereen nog aan het bijkomen is van een enerverende jaarwisseling, pakken wij in Rotown de draad alweer op met een heuse nieuwjaarsreceptie. Een ongeforceerd samenkomen van gezellige mensen in combinatie met rustig ‘uitkateren’ en de fijnste plaatjes van DJ Michiel. Speciale gast zijn de jongens van The Kik, die op de vooravond staan van een veelbelovend popjaar. Met een nieuwe gitarist in de gelederen lijkt onze favoriete beatgroep helemaal klaar voor Noorderslag, waarbij het kersverse Nederlandstalig repertoire wel eens hun grote doorbrak kan betekenen. In Duitsland loopt men inmiddels warm voor de kleurrijke ‘teletijdmachine’ van Dave von Raven en zijn mannen. Zo schopte de onweerstaanbare kerstsingle A Christmas Song For You het zelfs tot een landelijke reclamecampagne bij onze oosterburen. Naar verluidt verschijnt in 2012 het volwaardige debuutalbum van The Kik, oftewel vanavond alvast een voorproefje op het moois dat nog komen gaat. Zoals je van Rotown zou verwachten is deze nieuwjaarsreceptie geheel gratis toegankelijk. Wees welkom!

Zoals gebruikelijk kijken we graag vooruit, maar voor je het weet zitten we alweer in het nieuwe kalenderjaar. Het eerste, reguliere concert in onze agenda wordt daarbij verzorgt door de Belgische formatie Amatorski. Het betreft een uitzonderlijk succesverhaal bij onze zuiderburen. De allereerste single Coming Home schopte het tot alternatieve monster-hit op de radio, terwijl het gezelschap in korte tijd uitgroeide tot een graag geziene gast op menig festival. Opmerkelijk, vooral daar Amatorski geen gemakkelijke muziek maakt. Het viertal uit Gent laat je graag verdwalen in hun mysterieuze universum, vol sfeer en onderkoelde klanken. Portishead en Sigur Rós zijn veelgenoemde referenties, met name vanwege die ongrijpbare klasse. De bedwelmende luisterliedjes van Amatorski klinken minimaal, gestript tot de ware essentie, met dreigende gitaren, melancholische elektronica en de kwetsbare vocalen van Inne Eysermans als basis. Naar ons idee de perfecte soundtrack voor de donkerste dagen van het jaar.

Tijdens de eerste Club3voor12 van het nieuwe jaar maken we ons op voor een portie onvervalste rock van eigen bodem. We verwelkomen twee bands uit de 010-regio die weliswaar een totaal andere sound hebben, maar zonder twijfel menig gitaarliefhebber voor zich weten te winnen. De avond wordt geopend door de piepjonge gasten van HeavyLight, die eerder furore maakten als Young & Desperate. Met deze nieuwe formatie gaan ze het grote gebaar beslist niet uit de weg en horen we zelfs wat symfonische invloeden terug in hun dynamische rocksongs. Een beetje het Rotterdamse antwoord op Muse wellicht, alhoewel ze zich ook verwant voelen met acts als Editors, Pendulum en Porcupine Tree. Groot, groter, grootst! De mannen van Señor Sandor kiezen duidelijk voor een meer rechttoe-rechtaan benadering. Volgens onze jongens mag het best wat morsig uit de hoek komen, zolang het geen afbreuk doet aan urgentie en die verpletterende energie. Hun snerpende indiesongs worden steevast opgebouwd uit een dragende groove, maar ontsporen al snel in een enthousiaste kakafonie van  pakkende melodieën, decibellen en de nodige adrenaline. ADHD anyone?

Go Back To The Zoo, één van Nederlands meest hardwerkende bands, keert dit voorjaar terug in de spotlight met hun tweede langspeler. Afgelopen maanden bivakkeerden onze jongens in Berlijn, werkend aan de langverwachte opvolger van het debuutalbum Benny Blisto. Vanavond in Rotown een exclusieve sneakpreview met de nieuwste liedjes van deze populaire band. Naar eigen zeggen gaat het kersverse materiaal meer de diepte in, zoekend naar een zekere gelaagdheid in hun eigen muziek. David Bowie en The Cure vormen belangrijke inspiratiebronnen, al blijven het ongetwijfeld aanstekelijke rocksongs met een energieke inslag. Wat dat betreft passen er nog gerust wat hits in het rijtje van Electric, Hey DJ en Beam Me Up. Ook wijzelf hebben overigens nog geen enkele track gehoord, oftewel de verwachtingen voor deze bijzondere try-out zijn inmiddels hooggespannen. Het moge duidelijk zijn dat dit concert vroegtijdig gaat uitverkopen, oftewel wees er op tijd bij! 

Band van het moment is zonder twijfel het uit Londen afkomstige Veronica Falls. Met slechts een paar singletjes wist het viertal de gemoederen flink te verhitten, vooral op het internet, terwijl er in principe weinig vernieuwende muziek wordt gebracht. De heerlijk galmende indiepop van deze jonge band klinkt echter uitzonderlijk fris en wordt bovendien met het nodige enthousiasme gebracht. Met invloeden van zowel de jaren ’50, ’60 als ’80 sluit Veronica Falls naadloos aan bij hun Amerikaanse collega’s van Best Coast en Vivian Girls. Niet vies van een portie shoegaze weet het toonaangevende Pitchfork ook te refereren naar The Pains Of Being Pure At Heart, al was het maar voor die aanstekelijke urgentie. De gruizige gitaren jakkeren er lustig op los, terwijl stuwende baspartijtjes en talloze tempowisselingen voor een onweerstaanbaar geheel zorgen. Aan variatie duidelijk geen gebrek, waarbij de ietwat onvaste vocalen het charmante karakter eigenlijk alleen maar vergroten. Die onverzorgde lo-fi benadering hoort en nu eenmaal bij en doet niet af aan het zonnige karakter van Veronica Falls. De daadwerkelijke show is waarschijnlijk voorbij voordat je het weet, oftewel wees op tijd!

Daan Draait alles wat los en vast zit. Daan Draait niet alleen, hij houdt zich ook met andere zaken bezig. Zo is hij initiator van de Bond van Wilde Dansers en een van drijvende krachten van het succesvolle Winterwolven. De bar werkt, de dansvloer is er en de draaitafels staan ook al voor hem klaar. Daan hoeft zich dus enkel en alleen bezig te houden met de muziek...en dat gaat hem goed af! De leukste muziekjes van alledag en dat ook nog eens uiterst dansbaar. Wij hebben zin! 

Vinylplaat draaiavond om bij te dineren, te ontmoeten en te praten over muziek. Ga met je favoriete reggae plaat op de foto bij de fotograaf en wellicht draait Okkie je lievelingsnummer van die plaat. Be the event!

Zoals wel vaker met singer-songwriters kunnen ze in no-time onwaarschijnlijk populair worden. Zo ook James Vincent McMorrow, wiens fabuleus debuutalbum Early In The Morning zelfs nooit een officiële Nederlandse release heeft meegekregen. Desalniettemin groeide hij in korte tijd uit tot publieksfavoriet bij festivals als Motel Mozaique, Into The Great Wide Open en recentelijk tijdens Crossing Border. Daarbij wordt Bon Iver veelvuldig aangehaald ter referentie, al was het maar voor die bewonderingswaardige, enigszins fragiele kopstem. Ook de totstandkoming van zijn album kent echter vergelijkingen met die van de bebaarde Amerikaan. Vijf maanden lang leefde James Vincent McMorrow in totale afzondering, in een huisje aan de Ierse kust, werkend aan die prachtige luisterliedjes. Het resultaat zijn uiterst breekbare folksongs, wiens schoonheid zich pas prijsgeven na meerdere luisterbeurten. Als verloren gedichten uit een desolaat Ierland. In Rotown treedt de schuchtere jongeman aan met zijn voltallige band, oftewel extra bijzonder. Een absolute must-see!

Het is onvermijdelijk om Baxter Dury onder de aandacht te brengen zonder ergens zijn vader te noemen. Al was het maar voor het feit dat hij als vijfjarig kind werd vereeuwigd op de albumhoes van Ian Dury’s New Boots And Panties. Het lijzige stemgeluid deelt zoonlief in ieder geval met de voormalig Blockheads-frontman, evenals die typisch Britse humor en zijn bitterzoete lyriek. Met het derde album Happy Soup treedt Baxter definitief uit de schaduw van zijn vader en werd vorig jaar pardoes bedolven met lovende kritieken vanuit de popwereld. Niet op een schreeuwerige hype-manier, maar enigszins vergelijkbaar met de beschaafde lofzang aan het adres van Pete & The Pirates. Baxter heeft het talent om alledaagse observaties te verpakken in bedrieglijk eenvoudige luisterliedjes met een speelse, zomerse twist. Subtiele invloeden van psychedelica, ska en elektronica gaan hand in hand en leggen een basis voor de prachtige samenzang met de Australische Madelaine Hart. Deze Britse charmeur houdt het graag klein en simpel, ietwat mistroostig maar met opgeheven hoofd.

Vanavond bedient DJ Silver River alle movers, shakers en heartbreakers op hun wenken. Het enige wat we kunnen beloven is dat deze Dirty Disco nog beter is dan een goed boek of een avondje films kijken op de bank. Trek dus je dansschoenen aan, want het wordt een goede avond. Maak je niet te sappel want  ze worden niet te vies, maar toch een beetje, niet te disco, maar toch een beetje. 

Met de komst van Loney Dear kunnen we op voorhand stellen dat we een bijzonder concertjaar tegemoet gaan. Een uitzonderlijke live act, dat eigenlijk te groot is voor het intieme Rotown maar desalniettemin graag naar de Nieuwe Binnenweg afreist. Emil Svanängen, de drijvende kracht achter deze Zweedse formatie, houdt duidelijk niet van stilzitten en bracht onlangs zijn zesde langspeler Hall Music uit. Een tamelijk ambitieus album, beïnvloed door zijn recente samenwerking met verschillende kamerorkesten. De warme ‘slaapkamersound’ van weleer heeft plaatsgemaakt voor grootse arrangementen, zonder ergens het liedje uit het oog te verliezen. Klein aangezette folk deuntjes bouwen zich gestaag op, laagje voor laagje, waarin werkelijk van alles gebeurt. Weelderige strijkers, aanzwellende synths en ondefinieerbare geluidseffecten slepen je mee in de betoverende ‘tristesse’ van deze schuchtere Zweed. Groots en intiem tegelijkertijd, dat wonderwel een troostende uitwerking heeft. Eén van de meest spraakmakende concerten van komend jaar lijkt vroeg te vallen. Wees erbij!

Popmuziek is een mooi maar onnavolgbaar gebeuren. Het ene moment staat Rotterdam bekend als nederigste popstad van het land om niet veel later één van de meest gewilde bands van het moment af te leveren. Met de release van The Moon Is Big weet Rats On Rafts de gemoederen in ieder geval flink te verhitten. De critici duikelen over elkaar heen met superlatieven, terwijl ook het prestigieuze Noorderslagfestival en De Wereld Draait Door aan de bel trokken. Nog opmerkelijker is echter de heruitgave van het bejubelde debuut door het vermaarde Top Notch, oftewel het van oorsprong hiphop-georiënteerde label van Kees de Koning. Het gaat de uitgesproken jongens duidelijk voor de wind. De muziek van Rats On Rafts zindert dan ook van opwinding en urgentie. Enerzijds grijpt de band terug naar de hoogtijdagen van new wave, met ontzag voor hun Rotterdamse voorbeelden, maar klinkt tegelijkertijd helemaal van nu. Tegendraadse postpunk-ritmes nemen het op tegen krassende blanke funk, gebracht met de bravoure en stuursheid van de oorspronkelijke punk. In de media worden ze onthaald als het Rotterdamse antwoord op The Cure, Echo & The Bunnymen en The Fall. Onverzettelijk.

Tijd voor editie numero 2 van Wang Dang Dula en toevallig tijdens het filmfestival. Na een dag films kijken kun je dus mooi de benen los schudden in Rotown, want zolang jullie blijven dansen, zullen wij doorgaan met leuke dingen organiseren. Met de geluiden van alweer meer dan een halve eeuw geleden zullen Stefan Tijs, Stephan Maaskant en Ari Deelder een avond verzorgen met Soulvolle tinten. Ondanks dat de Soul klassiekers het uitgangspunt zijn, kun je ook op andere muziekstijlen als Rhythm & Blues en garagerock rekenen. Jitterbugging, Twisting, Jiving en met deze keer wellicht wat echte Lindy Hop (want dat andere spul is toch anders).

Zoals bekend hebben onze zuiderburen een uitstekende neus voor betere popmuziek. Zo bereikten ons afgelopen jaar de intrigerende klanken van Intergalactic Lovers, wiens sprankelend debuutalbum Greetings & Salutations ongemerkt veel liefhebbers wist te boeien. Zonder hype of grootse gebaren, maar puur op verstilde klasse en authenticiteit. Als een soundtrack voor een film noir die nog gemaakt moet worden, verscholen achter een roes van verlangen en nostalgie. Intergalactic Lovers specialiseert zich in meeslepende luisterliedjes met een voorname rol voor de warme, tamelijk ongrijpbare vocalen van zangeres Lara Chedraoui. De van oorsprong Libanese frontvrouw heeft een stem die dikwijls doet denken aan Feist, Alela Diane of Joan Wasser. Op het ene moment aangenaam troostend, dan weer venijnig en scherp. Het charmante gezelschap was eerder te zien op Motel Mozaique en maakte ondertussen hun kilometers als support van dEUS. Vanavond in Rotown één van hun allereerste headline-shows op Nederlandse bodem. Zeker en vast.

Het heeft er alle schijn van dat Johannes Sigmond, beter bekend als Blaudzun, grandioos gaat doorbreken met zijn nieuwe derde album Heavy Flowers. De aanzet hiervoor kwam reeds met zijn weergaloze uitvoering van Tears For Fears’ Shout in een uitzending van De Wereld Draait Door. Zijn karakteristieke stem en vertrouwde hang naar dramatiek hield vorig seizoen heel wat kijkers aan de beeldbuis gekluisterd. Een uitverkochte clubtour later keert Blaudzun terug met zijn meest dynamische werk tot nu toe. Duidelijk geen lichte kost, waarbij verstilling en bombast nog altijd gepaard gaan met meeslepende melodieën en sfeervolle arrangementen. Een plaat over afscheid, aftakeling en verval. “Het verval van een lichaam, van een cultuur, van een liefdesrelatie. Stiekem toch een beetje het Einde der Tijden, maar dan in de breedste zin van het woord”, aldus de singer-songwriter zelf. Desalniettemin weerklinkt immer een zekere hoop in zijn esthetische luisterliedjes, als een zonnige dag in een winters landschap. Ingetogen en krachtig tegelijkertijd. De liefhebbers weten hun weg te vinden!

DJ Bertin laat je dansen op een zeer fijne keuze van beats en breaks. Door een sprong hier en daar te maken naar nieuwe indie of een popklassieker van vroeger te draaien, zorgt deze heer voor een spannende set vol aangename verassingen.

Onze Schotse vrienden van We Were Promised Jetpacks stonden al eens eerder in een uitverkocht Rotown. Twee jaar geleden om exact te zijn, pal na de release van het uitzonderlijk goed ontvangen debuutalbum These Four Walls. Sindsdien hebben de vele tours, voornamelijk door Amerika, het onstuimige gezelschap uit Glasgow een flinke boost gegeven. Het langverwachte tweede album In The Pit Of The Stomach staat bol van ambitie en klinkt gretiger dan zijn voorganger. Opgenomen in de IJslandse studio van Sigur Rós specialiseert We Were Promised Jetpacks zich nog altijd in complexe indierock. Met een overdaad aan energie en wilskracht gieren de felle gitaarpartijen uit je speakers, aangevuld met stuwende ritmes en verrassende wendingen. Het meeslepende karakter staat fier overeind, waarbij de gelaagde melodieën dikwijls uitmonden in een geluidsmuur van epische proporties. Punk met het geluidspalet van postrock dus eigenlijk, alsof Foals in de leer is bij Explosions In The Sky. Een dikke aanrader voor de liefhebber!

Zijn naam doet wellicht anders vermoeden, maar Hanni El Khatib is een rasechte Amerikaan. Een jonge gast uit San Francisco die tot voor kort furore maakte als creative director bij HUF, het vooraanstaande fashionlabel voor skaters. Inmiddels heeft hij zijn skateboard verruild voor een gitaar en bracht onlangs zijn veelbelovend debuutalbum Will The Guns Come Out uit op een sub-label van Stones Throw. Een hippe aangelegenheid dus, waarbij El Khatib ook weinig van doen heeft met ‘wereldse’ popmuziek. Vol overgave stort hij zich op de betere garagerock met rudimentaire invloeden van blues, vintage r’n’b en jaren ’50 doo wop. Geniaal in zijn eenvoud, rauw en vol branie. De fuzzy gitaren doen denken aan het vroegere Black Keys of The White Stripes, terwijl zijn voordracht niet onder doet aan die van Joe Strummer. Back-to-basics en rechtdoorzee, op het podium vergezeld door zijn maatje Nickey Fleming-Yaryan op drums. Yep, wij zijn klaar voor een onvervalst potje rawk op de zondagavond!