DJ Bertin laat je dansen op een zeer fijne keuze van beats en breaks. Door een sprong hier en daar te maken naar nieuwe indie of een popklassieker van vroeger te draaien, zorgt deze heer voor een spannende set vol aangename verassingen.

Onze Schotse vrienden van We Were Promised Jetpacks stonden al eens eerder in een uitverkocht Rotown. Twee jaar geleden om exact te zijn, pal na de release van het uitzonderlijk goed ontvangen debuutalbum These Four Walls. Sindsdien hebben de vele tours, voornamelijk door Amerika, het onstuimige gezelschap uit Glasgow een flinke boost gegeven. Het langverwachte tweede album In The Pit Of The Stomach staat bol van ambitie en klinkt gretiger dan zijn voorganger. Opgenomen in de IJslandse studio van Sigur Rós specialiseert We Were Promised Jetpacks zich nog altijd in complexe indierock. Met een overdaad aan energie en wilskracht gieren de felle gitaarpartijen uit je speakers, aangevuld met stuwende ritmes en verrassende wendingen. Het meeslepende karakter staat fier overeind, waarbij de gelaagde melodieën dikwijls uitmonden in een geluidsmuur van epische proporties. Punk met het geluidspalet van postrock dus eigenlijk, alsof Foals in de leer is bij Explosions In The Sky. Een dikke aanrader voor de liefhebber!

Zijn naam doet wellicht anders vermoeden, maar Hanni El Khatib is een rasechte Amerikaan. Een jonge gast uit San Francisco die tot voor kort furore maakte als creative director bij HUF, het vooraanstaande fashionlabel voor skaters. Inmiddels heeft hij zijn skateboard verruild voor een gitaar en bracht onlangs zijn veelbelovend debuutalbum Will The Guns Come Out uit op een sub-label van Stones Throw. Een hippe aangelegenheid dus, waarbij El Khatib ook weinig van doen heeft met ‘wereldse’ popmuziek. Vol overgave stort hij zich op de betere garagerock met rudimentaire invloeden van blues, vintage r’n’b en jaren ’50 doo wop. Geniaal in zijn eenvoud, rauw en vol branie. De fuzzy gitaren doen denken aan het vroegere Black Keys of The White Stripes, terwijl zijn voordracht niet onder doet aan die van Joe Strummer. Back-to-basics en rechtdoorzee, op het podium vergezeld door zijn maatje Nickey Fleming-Yaryan op drums. Yep, wij zijn klaar voor een onvervalst potje rawk op de zondagavond!

In een tijd waarin alles snel en gejaagd lijkt te gaan, waarin nieuwe bands zijn afgebrand voordat ze redelijkerwijs zijn begonnen, is de komst van Jonathan Wilson een verademing. Deze jonge Amerikaan wordt momenteel de hemel in geprezen voor zijn ijzersterke plaat Gentle Spirit, dat onlangs verscheen via het gerenommeerde Bella Union-label. Daarnaast wordt hij verantwoordelijk gehouden voor de algehele revival van Laurel Canyon, oftewel de vallei in Los Angeles dat in de jaren ’60 en ’70 het centrum van de Amerikaanse tegencultuur vormde. In zijn eigen studio, vol analoge apparatuur, houdt Wilson regelmatig jamsessies met leden van Wilco, The Black Crowes en Tom Petty & The Heartbreakers. Tevens produceerde hij voor Gillian Welch, Elvis Costello en het veelbelovende Dawes, waar we snel meer van gaan horen. Met zijn eigen muziek steekt hij zijn bewondering voor artiesten als Jackson Browne en Crosby, Stills & Nash duidelijk niet onder stoelen of banken. Niets geen hip of schreeuwerig gedoe, maar lang uitgesponnen folk-nummers met een psychedelisch en meeslepend karakter. Weids en ingetogen, gebracht met een achteloos gevoel voor kwaliteit en avontuur. Ietwat zweverig voor de leek, maar een absolute must voor de pure muziekliefhebber.

Eén ding moesten we misschien gelijk maar de wereld uithelpen. Nee mensen, Bosco Delrey is geen familie van die snoezige Lana. Wel hangt er een vergelijkbare buzz rondom deze jongeman, met name op de hippere blogs, hoofdzakelijk daar hij in dezelfde kringen rondhangt als het veelbesproken Sleigh Bells. Het feit dat niemand minder dan Diplo hem ontdekte en het debuutalbum Everybody Wah uitbracht op diens Mad Decent-label maakt de hipster in ons eigenlijk nog nieuwsgieriger. Opmerkelijk wel, daar Bosco Delrey helemaal geen muziek voor de dansvloer maakt. Sterker nog, het is vuige psychedelische garagerock wat de klok slaat! “A sort of garbage can Elvis from New Jersey”, aldus Diplo hemzelf. De cool-factor heeft hij alvast mee met zijn leren jekker en Ray Ban’s. De gruizige gitaren, analoge synths en surreële popliedjes maken het plaatje compleet, waarbij de snoeshaan ook nog eens zijn goedkeuring krijgt van the Beastie Boys. Naar verluidt verschijnt er binnenkort een rits aan remixes van Mike D en Ad Rock, oftewel die Bosco is duidelijk in goede handen. Wees hierbij! 

Als een wervelwind bereikte ons ruim twee jaar geleden het weergaloze rockgeweld van The Hickey Underworld. Nadat ze in eigen land alle grote festivals smeulend achter zich lieten, sloeg het gelijknamige debuutalbum van deze Antwerpse herrieschoppers ook in Nederland aan. Met eenzelfde directheid als Nirvana grossierde de formatie in schurende gitaren, beukende drums en een onmiskenbare energie. Post-hardcore anno nu, vol oerdriften en gierende adrenaline. Tussen alle bloedstollende erupties door weerklinkt echter altijd een liedje bij The Hickey Underworld, enigszins te danken aan het verfijnde productiewerk van Das Pop. Ditzelfde team levert nu ook hun bijdrage aan de tweede langspeler, dat begin volgend jaar het levenslicht ziet. Op moment van schrijven hangt er nog een mysterieuze waas rondom dit album, maar het kan niet missen dat onze jongens wederom een portie rauwe urgentie opdienen. Tast toe!

Achter de schermen waren we er al een tijdje mee bezig, maar nu gaat het dan eindelijk gebeuren… Grouplove komt naar Rotown! Afgelopen Metropolis gaf deze zomerse formatie uit Los Angeles één van de meest overtuigende shows van het festival. Zonder moeilijk gedoe of grootse gebaren overtrof de band alle verwachtingen met een set ijzersterke indiesongs en de urgentie van heb ik jou daar. De redactie van 3voor12 beloonde het optreden zelfs met negen uit tien. Geen slechte score! Na het eerste rondje zomerfestivals en een uitgebreide tour met Florence + The Machine lijkt het gezelschap nu klaar voor het Europese zalencircuit. Nog altijd ter promotie van het debuutalbum Never Trust A Happy Song, wat een lichtelijk ironische titel blijkt te zijn. De jongens en het meisje van Grouplove voelen zich namelijk nauw verwant met het opgewekte gedachtengoed uit de jaren ’60. Een zekere hippie-chic dus, alhoewel het feitelijk kinderen van de jaren ’90 blijven. Een zekere ‘teenage angst’ weerklinkt dan ook iedere song, waarbij The Pixies, Modest Mouse en MGMT veelgenoemde referenties zijn. Tijdloos maar urgent. Grouplove is één van de leukere Amerikaanse bands van dit moment. 

Een goede buur is beter dan een verre vriend, aldus het gezegde, waarbij Rotown reeds een paar geweldige concerten organiseerde bij onze buren van de Paradijskerk. Reden genoeg om in deze bijzondere setting eens uit te pakken met een heuse driedaagse. Een intieme drieluik met een uitgesproken openingsavond rondom First Aid Kit, oftewel de Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg. Piepjong waren ze toen het debuutalbum The Big Black And The Blue verscheen op het kwalitatieve Wichita-label. Een album waarmee ze indertijd al eens in Rotown speelden als support van Port O’Brien, toen nog enigszins onder de radar. Ondertussen is het jongste zusje nog altijd geen twintig, maar heeft het er alle schijn van dat een breder publiek ze gaat ontdekken met de release van hun tweede langspeler The Lion’s Roar. Hun Scandinavische roots zijn onmiskenbaar, al was het maar voor die typische, dromerige invalshoek. Desalniettemin zijn het Amerikaanse invloeden die de muziek van First Aid Kit hebben gevormd met acts als Fleet Foxes, Midlake en de vrijzinnige folk van Alela Diane. De meiden schrijven prachtig gedragen folkliedjes, gekenmerkt door een zekere naïviteit en huiveringwekkende samenzang. Songs van verslavende eenvoud. 

Sinds enkele jaren geldt Admiral Freebee als één van de meest succesvolle roots-rock artiesten van de lage landen. Mede vanwege de stevige live-reputatie, waarmee frontman Tom van Laere de grootste clubs en festivals voor zich weet te winnen. Met zijn laatste release Wreck Collection – The Singles, oftewel het beste wat de band in de afgelopen jaren heeft voortgebracht, gooit de eigenzinnig Vlaming het over een geheel andere boeg. Terug naar de essentie van zijn liedjes, helemaal alleen en ontdaan van alle franje. “Een valies vol waanzinnige verhalen en doorleefde songs”, aldus de man zelf. De intimiteit van de Paradijskerk levert daarbij een perfecte setting voor zijn prachtige anekdotes vol absurde humor, oprechte ontroering en ‘intens’ verdriet. Een geboren verteller, wiens wonderschone liedjes juist in een uitgeklede versie meer tot de verbeelding spreken. Ingetogen pracht, indringend tot op het bot. Let op! Er zijn slechts een beperkt aantal kaarten beschikbaar voor dit bijzondere concert.

Rotown’s bijzondere drieluik in de Paradijskerk wordt afgesloten met een intiem optreden van Peter Katz. Evenals landgenoot Dan Mangan weet deze getalenteerde Canadees een trouwe schare fans voor zich te winnen door vooral veel te spelen. Als onderdeel van de nieuwe lichting hedendaagse folkzangers heeft hij het rondje koffiehuizen inmiddels achter zich gelaten en verkocht tijdens zijn vorige tour zelfs Paradiso uit. Al dan niet met steun van Glen Hansard, zanger van The Frames en The Swell Season, die een bijdrage leverde aan zijn debuutplaat First Of The Last To Know. Met de release van het tweede album Still Mind Still bewijst Peter Katz echter ook uitstekend op eigen benen te kunnen staan. Met zijn heldere stem en verfijnd gitaarspel weet de songwriter een extra lading te geven aan zijn verhalende folksongs. Hij heeft werkelijk niets te verbergen, zo transparant klinken zijn liedjes, geleidt door ingetogen melancholie en zijn enerverende voordracht. Een absolute aanrader voor liefhebbers van o.a. Damien Rice en Ray LaMontagne.

Tijdens de jaarwisseling kregen we reeds een voorproefje, maar vanavond maken we ons op voor het echte werk. De Rotterdamse folk-helden van Half Way Station presenteren hun nieuwste langspeler Moonshine, vernoemd naar de 'homebrew' sterke drank uit de zuidelijke staten van Amerika. De rauwe country en blues van Half Way Station voert je als luisteraar mee naar vervlogen tijden, de ultieme onthaasting voor het gejaagde stadsleven. Met twee drummers (at-the-same-time), electrische gitaar, zelfgebouwde bas, plus piano met freaky delays en effecten zorgt de formatie voor een eclectisch geheel van donkere indierock en folk. Eén van Rotterdams meest sympathieke bands van dit moment verdient het om gehoord te worden. Niet voor niets dat deze albumpresentatie geheel gratis toegankelijk is. Have fun!

Zoals je wellicht in de media hebt vernomen broeit er momenteel van alles in en rondom het Kytopia-complex aan de Utrechtse Zeedijk. Naast de langverwachte rentree van The Kyteman Orchestra ontvouwt zich dit jaar een geheel nieuw avontuur in de vorm van De Avonduren. Het bewuste project wordt geleid door de bevlogen MC Kapabel, wiens verhalend talent tot volle wasdom komt met steun van Simon Akkermans (van C-Mon & Kypski) en leden van The Kyteman Orchestra. Maandenlang sleutelde hij aan zijn gedroomde debuutalbum dat nu eindelijk, pal na Noorderslag, het levenslicht ziet. In beginsel zijn het muzikale sprookjes, mysterieuze verhalen en mythes, waarmee De Avonduren zich weet te onderscheiden. Een weelderige combinatie van tekst en klank met invloeden van jazz, folk, hiphop, funk en drum ‘n’ bass. Wammus Langnek, Koning Kater en Sjakie Schildpad zijn slechts enkele personages uit Kapabel’s wondere fantasiewereld, die steevast als metafoor gebruikt worden voor aardse zaken als vriendschap, liefde en sterfelijkheid. De Avonduren is zonder twijfel één van de meest gedurfde nieuwkomers van 2012. Het zou ons dan ook niets verbazen wanneer deze jongens uitgroeien tot een uitzonderlijk gewilde act tijdens komend festivalseizoen. Nu echter eerst bij ons in Rotown, klein en intiem. Bijzonder!

Tijdens de februari-editie van Club3voor12 laat muzikaal Rotterdam zich van haar meest eigenzinnige kant zien. Met gepaste trots verwelkomen we namelijk optredens van LUIK en Afka, twee avontuurlijke nieuwkomers uit onze eigen scene. De jongens van LUIK staan inmiddels al op de landelijke radar en vierden de release van het debuutalbum Owls met een show op Noorderslag. Snowstar Records, hetzelfde label dat eerder successen bracht voor I Am Oak en Kensington, bewijst andermaal een uitstekende neus te hebben voor de meer uitdagende popmuziek. Fluisterende ‘slowcore’ in dit geval, waarin ‘de bladeren permanent van de bomen lijken te vallen’. LUIK klinkt donker en beeldend, wars van conventionele paden. Een must voor liefhebbers van o.a. Beach House en Sparklehorse. Het spits van deze Club3voor12 wordt echter afgebeten door Afka, oftewel de formatie rondom zangeres Aafke Kloppenburg. Ook deze jongedame weet nogal eigengereid uit de hoek te komen, in zowel muziek als uitvoering. Muzikaal enigszins in het verlengde van acts als Coco Rosie en Soap&Skin, alhoewel haar kleurrijke performances ook doen denken aan die van Fever Ray of Glasser. En ja, zoals gebruikelijk is ook deze bijzondere Club3voor12 geheel gratis toegankelijk.

Ruim twee jaar geleden braken de jongens van Moss door met hun fantastische plaat Never Be Scared/Don’t Be A Hero. Een aangename nieuwkomer voor velen, terwijl het in werkelijkheid al hun tweede langspeler was. In tegenstelling tot het ambachtelijke debuut maakte de band een zelfverzekerde sprong voorwaarts met een inventieve kijk op de betere indiepop. De sfeer was donkerder en meer gedreven, waarbij ritmisch vernuft gepaard ging met tijdloze melodieën en een intense dynamiek. Ook als live-band wist Moss het tot de eredivisie te schoppen met een meeslepende drive en enerverende visuals. De verwachtingen voor het nieuwe album Ornaments zijn dan ook hooggespannen, zeker daar het gelijk een internationale release meekrijgt. Op moment van schrijven is er echter nog maar weinig bekend over de muzikale koers van deze derde. Naar verluidt is het een vervolmaking van hun sound, tot in de puntjes uitgewerkt in de serene openheid van Vlieland. Ritmisch, melodieus en verfijnd. Hun vorige show in Rotown was ver van tevoren uitverkocht, oftewel voorkom teleurstelling en wees er op tijd bij!