Onze Schotse vrienden van We Were Promised Jetpacks stonden al eens eerder in een uitverkocht Rotown. Twee jaar geleden om exact te zijn, pal na de release van het uitzonderlijk goed ontvangen debuutalbum These Four Walls. Sindsdien hebben de vele tours, voornamelijk door Amerika, het onstuimige gezelschap uit Glasgow een flinke boost gegeven. Het langverwachte tweede album In The Pit Of The Stomach staat bol van ambitie en klinkt gretiger dan zijn voorganger. Opgenomen in de IJslandse studio van Sigur Rós specialiseert We Were Promised Jetpacks zich nog altijd in complexe indierock. Met een overdaad aan energie en wilskracht gieren de felle gitaarpartijen uit je speakers, aangevuld met stuwende ritmes en verrassende wendingen. Het meeslepende karakter staat fier overeind, waarbij de gelaagde melodieën dikwijls uitmonden in een geluidsmuur van epische proporties. Punk met het geluidspalet van postrock dus eigenlijk, alsof Foals in de leer is bij Explosions In The Sky. Een dikke aanrader voor de liefhebber!

Zijn naam doet wellicht anders vermoeden, maar Hanni El Khatib is een rasechte Amerikaan. Een jonge gast uit San Francisco die tot voor kort furore maakte als creative director bij HUF, het vooraanstaande fashionlabel voor skaters. Inmiddels heeft hij zijn skateboard verruild voor een gitaar en bracht onlangs zijn veelbelovend debuutalbum Will The Guns Come Out uit op een sub-label van Stones Throw. Een hippe aangelegenheid dus, waarbij El Khatib ook weinig van doen heeft met ‘wereldse’ popmuziek. Vol overgave stort hij zich op de betere garagerock met rudimentaire invloeden van blues, vintage r’n’b en jaren ’50 doo wop. Geniaal in zijn eenvoud, rauw en vol branie. De fuzzy gitaren doen denken aan het vroegere Black Keys of The White Stripes, terwijl zijn voordracht niet onder doet aan die van Joe Strummer. Back-to-basics en rechtdoorzee, op het podium vergezeld door zijn maatje Nickey Fleming-Yaryan op drums. Yep, wij zijn klaar voor een onvervalst potje rawk op de zondagavond!

In een tijd waarin alles snel en gejaagd lijkt te gaan, waarin nieuwe bands zijn afgebrand voordat ze redelijkerwijs zijn begonnen, is de komst van Jonathan Wilson een verademing. Deze jonge Amerikaan wordt momenteel de hemel in geprezen voor zijn ijzersterke plaat Gentle Spirit, dat onlangs verscheen via het gerenommeerde Bella Union-label. Daarnaast wordt hij verantwoordelijk gehouden voor de algehele revival van Laurel Canyon, oftewel de vallei in Los Angeles dat in de jaren ’60 en ’70 het centrum van de Amerikaanse tegencultuur vormde. In zijn eigen studio, vol analoge apparatuur, houdt Wilson regelmatig jamsessies met leden van Wilco, The Black Crowes en Tom Petty & The Heartbreakers. Tevens produceerde hij voor Gillian Welch, Elvis Costello en het veelbelovende Dawes, waar we snel meer van gaan horen. Met zijn eigen muziek steekt hij zijn bewondering voor artiesten als Jackson Browne en Crosby, Stills & Nash duidelijk niet onder stoelen of banken. Niets geen hip of schreeuwerig gedoe, maar lang uitgesponnen folk-nummers met een psychedelisch en meeslepend karakter. Weids en ingetogen, gebracht met een achteloos gevoel voor kwaliteit en avontuur. Ietwat zweverig voor de leek, maar een absolute must voor de pure muziekliefhebber.

Eén ding moesten we misschien gelijk maar de wereld uithelpen. Nee mensen, Bosco Delrey is geen familie van die snoezige Lana. Wel hangt er een vergelijkbare buzz rondom deze jongeman, met name op de hippere blogs, hoofdzakelijk daar hij in dezelfde kringen rondhangt als het veelbesproken Sleigh Bells. Het feit dat niemand minder dan Diplo hem ontdekte en het debuutalbum Everybody Wah uitbracht op diens Mad Decent-label maakt de hipster in ons eigenlijk nog nieuwsgieriger. Opmerkelijk wel, daar Bosco Delrey helemaal geen muziek voor de dansvloer maakt. Sterker nog, het is vuige psychedelische garagerock wat de klok slaat! “A sort of garbage can Elvis from New Jersey”, aldus Diplo hemzelf. De cool-factor heeft hij alvast mee met zijn leren jekker en Ray Ban’s. De gruizige gitaren, analoge synths en surreële popliedjes maken het plaatje compleet, waarbij de snoeshaan ook nog eens zijn goedkeuring krijgt van the Beastie Boys. Naar verluidt verschijnt er binnenkort een rits aan remixes van Mike D en Ad Rock, oftewel die Bosco is duidelijk in goede handen. Wees hierbij! 

Als een wervelwind bereikte ons ruim twee jaar geleden het weergaloze rockgeweld van The Hickey Underworld. Nadat ze in eigen land alle grote festivals smeulend achter zich lieten, sloeg het gelijknamige debuutalbum van deze Antwerpse herrieschoppers ook in Nederland aan. Met eenzelfde directheid als Nirvana grossierde de formatie in schurende gitaren, beukende drums en een onmiskenbare energie. Post-hardcore anno nu, vol oerdriften en gierende adrenaline. Tussen alle bloedstollende erupties door weerklinkt echter altijd een liedje bij The Hickey Underworld, enigszins te danken aan het verfijnde productiewerk van Das Pop. Ditzelfde team levert nu ook hun bijdrage aan de tweede langspeler, dat begin volgend jaar het levenslicht ziet. Op moment van schrijven hangt er nog een mysterieuze waas rondom dit album, maar het kan niet missen dat onze jongens wederom een portie rauwe urgentie opdienen. Tast toe!

Achter de schermen waren we er al een tijdje mee bezig, maar nu gaat het dan eindelijk gebeuren… Grouplove komt naar Rotown! Afgelopen Metropolis gaf deze zomerse formatie uit Los Angeles één van de meest overtuigende shows van het festival. Zonder moeilijk gedoe of grootse gebaren overtrof de band alle verwachtingen met een set ijzersterke indiesongs en de urgentie van heb ik jou daar. De redactie van 3voor12 beloonde het optreden zelfs met negen uit tien. Geen slechte score! Na het eerste rondje zomerfestivals en een uitgebreide tour met Florence + The Machine lijkt het gezelschap nu klaar voor het Europese zalencircuit. Nog altijd ter promotie van het debuutalbum Never Trust A Happy Song, wat een lichtelijk ironische titel blijkt te zijn. De jongens en het meisje van Grouplove voelen zich namelijk nauw verwant met het opgewekte gedachtengoed uit de jaren ’60. Een zekere hippie-chic dus, alhoewel het feitelijk kinderen van de jaren ’90 blijven. Een zekere ‘teenage angst’ weerklinkt dan ook iedere song, waarbij The Pixies, Modest Mouse en MGMT veelgenoemde referenties zijn. Tijdloos maar urgent. Grouplove is één van de leukere Amerikaanse bands van dit moment. 

Een goede buur is beter dan een verre vriend, aldus het gezegde, waarbij Rotown reeds een paar geweldige concerten organiseerde bij onze buren van de Paradijskerk. Reden genoeg om in deze bijzondere setting eens uit te pakken met een heuse driedaagse. Een intieme drieluik met een uitgesproken openingsavond rondom First Aid Kit, oftewel de Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg. Piepjong waren ze toen het debuutalbum The Big Black And The Blue verscheen op het kwalitatieve Wichita-label. Een album waarmee ze indertijd al eens in Rotown speelden als support van Port O’Brien, toen nog enigszins onder de radar. Ondertussen is het jongste zusje nog altijd geen twintig, maar heeft het er alle schijn van dat een breder publiek ze gaat ontdekken met de release van hun tweede langspeler The Lion’s Roar. Hun Scandinavische roots zijn onmiskenbaar, al was het maar voor die typische, dromerige invalshoek. Desalniettemin zijn het Amerikaanse invloeden die de muziek van First Aid Kit hebben gevormd met acts als Fleet Foxes, Midlake en de vrijzinnige folk van Alela Diane. De meiden schrijven prachtig gedragen folkliedjes, gekenmerkt door een zekere naïviteit en huiveringwekkende samenzang. Songs van verslavende eenvoud. 

Sinds enkele jaren geldt Admiral Freebee als één van de meest succesvolle roots-rock artiesten van de lage landen. Mede vanwege de stevige live-reputatie, waarmee frontman Tom van Laere de grootste clubs en festivals voor zich weet te winnen. Met zijn laatste release Wreck Collection – The Singles, oftewel het beste wat de band in de afgelopen jaren heeft voortgebracht, gooit de eigenzinnig Vlaming het over een geheel andere boeg. Terug naar de essentie van zijn liedjes, helemaal alleen en ontdaan van alle franje. “Een valies vol waanzinnige verhalen en doorleefde songs”, aldus de man zelf. De intimiteit van de Paradijskerk levert daarbij een perfecte setting voor zijn prachtige anekdotes vol absurde humor, oprechte ontroering en ‘intens’ verdriet. Een geboren verteller, wiens wonderschone liedjes juist in een uitgeklede versie meer tot de verbeelding spreken. Ingetogen pracht, indringend tot op het bot. Let op! Er zijn slechts een beperkt aantal kaarten beschikbaar voor dit bijzondere concert.

Rotown’s bijzondere drieluik in de Paradijskerk wordt afgesloten met een intiem optreden van Peter Katz. Evenals landgenoot Dan Mangan weet deze getalenteerde Canadees een trouwe schare fans voor zich te winnen door vooral veel te spelen. Als onderdeel van de nieuwe lichting hedendaagse folkzangers heeft hij het rondje koffiehuizen inmiddels achter zich gelaten en verkocht tijdens zijn vorige tour zelfs Paradiso uit. Al dan niet met steun van Glen Hansard, zanger van The Frames en The Swell Season, die een bijdrage leverde aan zijn debuutplaat First Of The Last To Know. Met de release van het tweede album Still Mind Still bewijst Peter Katz echter ook uitstekend op eigen benen te kunnen staan. Met zijn heldere stem en verfijnd gitaarspel weet de songwriter een extra lading te geven aan zijn verhalende folksongs. Hij heeft werkelijk niets te verbergen, zo transparant klinken zijn liedjes, geleidt door ingetogen melancholie en zijn enerverende voordracht. Een absolute aanrader voor liefhebbers van o.a. Damien Rice en Ray LaMontagne.

Tijdens de jaarwisseling kregen we reeds een voorproefje, maar vanavond maken we ons op voor het echte werk. De Rotterdamse folk-helden van Half Way Station presenteren hun nieuwste langspeler Moonshine, vernoemd naar de 'homebrew' sterke drank uit de zuidelijke staten van Amerika. De rauwe country en blues van Half Way Station voert je als luisteraar mee naar vervlogen tijden, de ultieme onthaasting voor het gejaagde stadsleven. Met twee drummers (at-the-same-time), electrische gitaar, zelfgebouwde bas, plus piano met freaky delays en effecten zorgt de formatie voor een eclectisch geheel van donkere indierock en folk. Eén van Rotterdams meest sympathieke bands van dit moment verdient het om gehoord te worden. Niet voor niets dat deze albumpresentatie geheel gratis toegankelijk is. Have fun!

Zoals je wellicht in de media hebt vernomen broeit er momenteel van alles in en rondom het Kytopia-complex aan de Utrechtse Zeedijk. Naast de langverwachte rentree van The Kyteman Orchestra ontvouwt zich dit jaar een geheel nieuw avontuur in de vorm van De Avonduren. Het bewuste project wordt geleid door de bevlogen MC Kapabel, wiens verhalend talent tot volle wasdom komt met steun van Simon Akkermans (van C-Mon & Kypski) en leden van The Kyteman Orchestra. Maandenlang sleutelde hij aan zijn gedroomde debuutalbum dat nu eindelijk, pal na Noorderslag, het levenslicht ziet. In beginsel zijn het muzikale sprookjes, mysterieuze verhalen en mythes, waarmee De Avonduren zich weet te onderscheiden. Een weelderige combinatie van tekst en klank met invloeden van jazz, folk, hiphop, funk en drum ‘n’ bass. Wammus Langnek, Koning Kater en Sjakie Schildpad zijn slechts enkele personages uit Kapabel’s wondere fantasiewereld, die steevast als metafoor gebruikt worden voor aardse zaken als vriendschap, liefde en sterfelijkheid. De Avonduren is zonder twijfel één van de meest gedurfde nieuwkomers van 2012. Het zou ons dan ook niets verbazen wanneer deze jongens uitgroeien tot een uitzonderlijk gewilde act tijdens komend festivalseizoen. Nu echter eerst bij ons in Rotown, klein en intiem. Bijzonder!

Tijdens de februari-editie van Club3voor12 laat muzikaal Rotterdam zich van haar meest eigenzinnige kant zien. Met gepaste trots verwelkomen we namelijk optredens van LUIK en Afka, twee avontuurlijke nieuwkomers uit onze eigen scene. De jongens van LUIK staan inmiddels al op de landelijke radar en vierden de release van het debuutalbum Owls met een show op Noorderslag. Snowstar Records, hetzelfde label dat eerder successen bracht voor I Am Oak en Kensington, bewijst andermaal een uitstekende neus te hebben voor de meer uitdagende popmuziek. Fluisterende ‘slowcore’ in dit geval, waarin ‘de bladeren permanent van de bomen lijken te vallen’. LUIK klinkt donker en beeldend, wars van conventionele paden. Een must voor liefhebbers van o.a. Beach House en Sparklehorse. Het spits van deze Club3voor12 wordt echter afgebeten door Afka, oftewel de formatie rondom zangeres Aafke Kloppenburg. Ook deze jongedame weet nogal eigengereid uit de hoek te komen, in zowel muziek als uitvoering. Muzikaal enigszins in het verlengde van acts als Coco Rosie en Soap&Skin, alhoewel haar kleurrijke performances ook doen denken aan die van Fever Ray of Glasser. En ja, zoals gebruikelijk is ook deze bijzondere Club3voor12 geheel gratis toegankelijk.

Ruim twee jaar geleden braken de jongens van Moss door met hun fantastische plaat Never Be Scared/Don’t Be A Hero. Een aangename nieuwkomer voor velen, terwijl het in werkelijkheid al hun tweede langspeler was. In tegenstelling tot het ambachtelijke debuut maakte de band een zelfverzekerde sprong voorwaarts met een inventieve kijk op de betere indiepop. De sfeer was donkerder en meer gedreven, waarbij ritmisch vernuft gepaard ging met tijdloze melodieën en een intense dynamiek. Ook als live-band wist Moss het tot de eredivisie te schoppen met een meeslepende drive en enerverende visuals. De verwachtingen voor het nieuwe album Ornaments zijn dan ook hooggespannen, zeker daar het gelijk een internationale release meekrijgt. Op moment van schrijven is er echter nog maar weinig bekend over de muzikale koers van deze derde. Naar verluidt is het een vervolmaking van hun sound, tot in de puntjes uitgewerkt in de serene openheid van Vlieland. Ritmisch, melodieus en verfijnd. Hun vorige show in Rotown was ver van tevoren uitverkocht, oftewel voorkom teleurstelling en wees er op tijd bij!

De leden van We Have Band leerden elkaar kennen op de werkvloer van platenmaatschappij EMI. Ondanks de gunstige arbeidsvoorwaarden verkoos het innemende trio een onzeker bestaan als muzikant boven het gezellig steengrillen met collega’s. Het gelijknamige debuutalbum verscheen zonder hulp van hun voormalig werkgever, maar kende desalniettemin een vliegende start. De hippe blogs en dj’s doken vrijwel direct op de hoekige discorock van We Have Band, wat in feite neerkwam op een energieke combinatie van dansbare electro met puntige popliedjes. Dit alles met een typisch Britse inslag, waarbij New Order en The Human League veelgenoemde referenties waren. Op album nummer twee, dat begin 2012 verschijnt, lijkt de formatie meer de ‘diepte’ op te zoeken. De band gaf reeds een voorproefje met de eigenzinnige single Visionary, wat even avontuurlijk uit de hoek komt als het recentere werk van Metronomy, Hot Chip en Bloc Party. Na de eerder uitverkochte show met Zoot Woman keert We Have Band terug naar de Nieuwe Binnenweg om hun nieuwste songs aan ons voor te stellen. The weekend is here!

Met trots verwelkomen we één van de meest veelbesproken acts van afgelopen periode. Geboren als Kees Veerman te Volendam gaat de getalenteerde jongeman tegenwoordig door het leven als Case Mayfield. Een sociaal geëngageerd artiest, wiens indringende folk-liedjes een behoorlijke stempel zetten op de vaderlandse popmuziek van nu. In aanloop naar de release van het debuutalbum The Many Colored Beast bracht hij reeds enkele EP’s uit, al dan niet online, die uitzonderlijk goed werden ontvangen. De jonge Mayfield excelleert in oprechte emoties zonder als te veel opsmuk. In zijn ontwapenende liedjes voel je simpelweg het verdriet, de boosheid en het cynisme. Geen wonder dat hij inmiddels wordt onthaald als The Tallest Man On Earth of Elliott Smith van de lage landen. Ook de invloeden van Ryan Adams of Ray LaMontagne zijn nooit ver weg, alhoewel Mayfield’s krachtige stem eigen genoeg klinkt om ook het kritisch oor te overtuigen. In Rotown treedt hij vanavond aan met zijn volledige band. Niet te missen!

Wooden Saints was zonder twijfel één van de leukste ontdekkingen van afgelopen Noorderslag. Ooit begonnen als een luchtig muzikaal hobbyclubje van songwriters Arjen de Bock (GEM, The Black Atlantic) en Viktor van Woudenberg (Bettie Serveert) groeide het project al snel uit tot een bont en kleurrijk gezelschap. Met maar liefst twee drummers, vier gitaristen, wat toetsten en een blazerssectie staat er inmiddels een uitbundig collectief op de bühne. Daarbij rouleren de muzikanten veelvuldig van instrument, terwijl ook de vocalisten telkens van rol verwisselen. Het plezier en het enthousiasme spatten van het podium, evenals het speelse karakter van hun rootsy indiepop. Soms komt de formatie ietwat psychedelisch uit de hoek om niet veel later terug te grijpen met een onweerstaanbare Motown-vibe of een Beatlesque popliedje. Diversiteit troef bij Wooden Saints, enigszins vergelijkbaar met onze Engelse vrienden van The Bees. Na een zwaar uitverkochte albumpresentatie in Paradiso reist het gezelschap vanavond af richting Rotterdam. De thuishaven van Wooden Saints-zangeres Tessa Douwstra, eveneens bekend voor haar vocalen bij Chef’Special. Bijzondere act mensen!

Na de recente successen van Best Coast, The Drums en Washed Out hoefden we eigenlijk alleen maar te wachten op een muzikale reactie vanuit Engeland. Al was het maar dat die Yanks zo schaamteloos aan de haal gaan met ‘hun’ C-86 sound. Het definitieve antwoord kwam eind vorig jaar in de vorm van Summer Camp, oftewel het charmante duo Jeremy Warmsley en Elizabeth Sankey uit Londen. Welcome to Condale, het debuutalbum van dit creatieve liefdeskoppel, klinkt minstens zo fris en onbezorgd als die van hun Amerikaanse collega’s. Met eenzelfde lyrische dromerigheid ook, waarbij zomerse melodieën gepaard gaan met groezelige synths en een verslavende lo-fi productie. ‘Chillwave’ noem men dat tegenwoordig. De liefde voor jaren ’80 popcultuur gaat bij Summer Camp echter verder dan muziek alleen. Naar verluidt vormt hun gehele repertoire een ode aan de betere highschool tienerfilm, compleet met prom queens, losers en loners. Ietwat kitscherig misschien, wat echter ruimschoots gecompenseerd wordt met jeugdig enthousiasme en een ‘feelgood’-factor van heb ik jou daar. De lente mag beginnen!

De muzikale fijnproevers onder ons hadden Thus:Owls waarschijnlijk al een tijdje in het vizier. Deze Zweedse formatie rondom Erika Angell tourde namelijk al veelvuldig door Europa. Al dan niet als support van Patrick Watson, de band waarin haar Canadese echtgenoot Simon Angell gitaar speelt. Muzikaal herkennen we dan ook eenzelfde spanningsboog en mystiek, versterkt door dat typisch Scandinavische klankpalet. Deze surrealistische sfeer smelt samen met dromerige soundscapes en experimenteel vernuft, waarbij alle elementen in dienst staat van Erika’s engelachtige vocalen. Geen wonder dat acts als Efterklang, Loney Dear en het IJslandse Múm veelvuldig worden aangehaald ter referentie. Minstens zo geraffineerd als stijlvol weet Thus:Owls te imponeren met charmante luistermuziek, perfect voor de zondagavond. De liefhebber weet zijn weg te vinden!

Tot voor kort had waarschijnlijk niemand ooit van Greg Holden gehoord. Opmerkelijk genoeg groeide deze in Schotland geboren, maar in New York woonachtige singer-songwriter uit tot één van de meest geliefde artiesten van 3FM’s Serious Request. Zijn ontwapende song The Lost Boy werd aanvankelijk getipt door Eric Corton, maar begon in het Glazen Huis al snel een eigen leven te leiden. Zijn lyrische stijl doet veelal denken aan Damien Rice, alhoewel zijn soulvolle folksongs ook liefhebbers van Ben Howard of Dan Mangan zullen aanspreken. Bob Dylan is zijn grootste voorbeeld, terwijl de jonge troubadour zich kennelijk ook laat beïnvloeden door artiesten uit de punkrock en heavy metal-hoek. Een tamelijk veelzijdig mannetje dus eigenlijk. Zijn onverwachte Glazen Huis-hit vormt dan ook slechts het tipje van de ijsberg, luisterend naar het laatste album I Don’t Believe You. Pure emotie verpakt in hartverscheurende luisterliedjes met Holden’s intrigerende teksten en meeslepende melodieën als leidraad. Het zou ons niets verbazen wanneer de voorverkoop van deze show heel snel verloopt, oftewel wees er op tijd bij.

Deze maand vieren we het tweejarig bestaan van Weekender! Iedere laatste vrijdag van de maand maken we ruim baan voor deze succesvolle indie-dansavond. Van hedendaagse Britpop tot de pioniers uit de jaren ’80, van New York hipness tot 90’s alternative en Manchester madness. Speciaal voor de gelegenheid verwelkomen we vanavond de aanstormende klanken van Sound Of Guns uit Liverpool. In eigen land timmert dit enthousiaste vijftal al behoorlijk aan de weg met hun energieke live-shows en no-nonsense attitude. Authentieke indierock naar Engels model in de ‘blue-collar’ traditie van Kasabian, Manic Street Preachers en jonkies als The View, The Courteeners en Miles Kane. De groots aangezette songs van Sound Of Guns doen denken aan het vroegere U2, zeker door die breed-uitwaaiende gitaren. Redelijk bombastisch allemaal, maar desalniettemin recht uit het hart. Liefhebbers van White Lies en Editors kunnen er zeker mee uit de voeten, ondanks dat deze jongens een stuk optimistischer door het leven gaan. En waarom ook niet? Zowel het concert als de aansluitende dansavond zijn namelijk geheel gratis toegankelijk. Je bent van harte welkom! 

De verwachtingen rondom het Engelse Morning Parade zijn duidelijk hooggespannen. Reeds begin vorig jaar drukten invloedrijke media als The Guardian en NME ons op het hart om deze jonge formatie in de gaten te houden. De jongens zelf lieten zich niet gek maken en werkten in alle rust aan het langverwachte debuutalbum, dat binnenkort dan eindelijk verschijnt. Ondertussen maakte de band alvast wat kilometers in de tourbussen van Florence + The Machine, The Kooks en The Wombats, in opmaat naar het echte werk. Met hun frisse, uitzonderlijk dansbare rocksongs is de vergelijking met Two Door Cinema Club zo gek nog niet, zei het dat Morning Parade een stuk meer ‘pop’ voor de dag komt. Geen wonder dat 3FM wegliep met de eerste single Under The Stars. Met hun groots aangezette sound en breed-uitwaaiende synths wordt Morning Parade dikwijls in één adem genoemd met populaire acts als Editors, White Lies en The Killers. Ga er maar aan staan. De opmars van Morning Parade begint bij ons, in Rotown aan de Nieuwe Binnenweg. We zien je daar!

Liefhebbers van gruizige gitaren komen dit voorjaar goed aan hun trekken in Rotown. Na Veronica Falls, Hanni El Khatib en Bosco Delrey verwelkomen we vanavond namelijk the Jacuzzi Boys. Deze opgeschoten jongelui uit Florida geven duidelijk een nieuwe betekenis aan het begrip Miami Sound Machine. Op het internet wordt er dan ook al maanden gerept over de rudimentaire garagerock van deze nozems. Mede vanwege de bizarre videoclip bij het nummer Glazin’, waarin zes vrouwelijke fans het nummer playbacken met hun intieme lichaamsdelen. Tamelijk absurd. Het staat echter model voor de onbevangen levenslust van onze jongens. Niets geen moeilijk gedoe, maar pure lol en gekkigheid. De ‘doo-wa-diddies’ en ‘gabba-gabba-heys’ vliegen je dan ook om de oren, terwijl hun pure popsongs doorspekt zijn met psychedelische invloeden. Enigszins vergelijkbaar met The Black Lips en King Khan dus eigenlijk, alhoewel The Jacuzzi Boys met hun naïviteit misschien nog wel iets urgenter klinken. Vuig en oprecht, maar uitzonderlijk catchy. 

De tere zieltjes onder ons moesten Rotown vanavond misschien maar vermijden. Te gast zijn namelijk de Franse herrieschoppers van Kap Bambino uit Bordeaux. Met hun opruiende electropunk verschroeit dit weergaloze duo al geruime tijd mening alternatieve dansvloer. Nog voordat Crystal Castles en Sleigh Bells het wereldtoneel betraden knoeide Kap Bambino met woeste 8-bit noise, chaotische beats en schreeuwerige vocalen. Als een krolse kat in het nauw rolt en tiert frontvrouw Caroline Martial over het podium, totaal onnavolgbaar maar vol passie en daadkracht. Ondanks de elektronische achtergrond weet je dat knoppendraaier Orion Bouvier goed naar The Stooges heeft geluisterd, al was het maar voor die rauwe energie en grillige levenslust. Het voorlaatste album Blacklist bracht het tweetal hun welverdiende erkenning, vanzelfsprekend onder het ‘hipstervolk’, maar doet tegelijkertijd geen recht aan hun uitzinnige live shows. Een stortbak daverende emoties, explosief en meedogenloos.

De bandnaam spreekt wellicht niet direct tot de verbeelding, maar desalniettemin verwelkomen we met School Is Cool één van de meest spraakmakende acts van dit moment. Het winnen van de prestigieuze Humo’s Rock Rally ontketende de onwaarschijnlijke opmars van deze jonge formatie uit Antwerpen. Hun eerste singles groeiden uit tot grandioze hits bij Studio Brussel, terwijl het gezelschap in korte tijd maar liefst zestig festival op haar naam schreef. Ook het zojuist verschenen debuutalbum Entropology werd bij onze zuiderburen met louter superlatieven ontvangen, waarbij De Standaard het zelfs omschreef als “een breekpunt, een blauwdruk van een generatie”. Ga er maar aanstaan! Met de vitaliteit en het enthousiasme van heb ik jou daar specialiseert School Is Cool zich in avontuurlijke indiepop. De gedragen spanning, het grootse gebaar en de weelderige orkestratie is zondermeer te herleiden naar Arcade Fire. Tegelijkertijd herkennen we ook de muzikale veelzijdigheid van het vroegere dEUS, het vlaggenschip van de Belgische popcultuur. Met hier en daar wat Afrikaanse invloeden klinkt School Is Cool helemaal van nu, fris en urgent.

De liefhebbers hadden hem waarschijnlijk al in de smiezen, maar tijdens de oudejaarsuitzending van Jools Holland nestelde Pokey LaFarge zich definitief in onze harten. Zijn muziek klinkt alsof hij al decennia lang rondzwerft aan de oevers van de Mississippi, spelend op zijn banjo. In werkelijkheid is deze innemende jongeman nog geen 30 jaar met een ongewone passie voor vervlogen tijden. Met zijn begeleidingsband The South City Three brengt Pokey LaFarge een aanstekelijke combinatie van rauwe country blues, jazz, ragtime en western swing. Muziek van voor ‘the great depression’, oftewel ook weer een beetje van nu. Vanzelfsprekend was Jack White er als de kippen bij en produceerde vorig jaar een vinylrelease op zijn vermaarde Third Man Records. Authentieke klanken met een onbezorgde feel, wat vooral live op veel bijval mag rekenen. Onweerstaanbaar in zijn charme, verslavend in kwaliteit. Feest!

Tijdens Koninginnedag viert Rotown haar 25-jarig bestaan. Een opmerkelijke prestatie voor een klein podium in het grote Rotterdam. Vanzelfsprekend pakken we uit met een spraakmakend jubileumprogramma, te beginnen op de vooravond van onze verjaring. Het is daarbij gelukt om de legendarische undergroundband Spasmodique bijeen te brengen voor een eenmalig reünieconcert. De Rotterdamse formatie ontstond in de hoogtijdagen van new wave, balanceerde ergens op de grens van post-punk en groeide eind jaren ‘80 uit tot één van de meest gewaardeerde bands in de Nederlandse muziekwereld. Tot ver over de landsgrenzen hadden de concerten van Spasmodique de reputatie om intens, energiek en diepdonker van sfeer te zijn met een sound die we inmiddels veelvuldig terug horen bij actuele bands en artiesten. Ondanks dat de band en Rotown in dezelfde periode hun opmars beleefden, stond Spasmodique opmerkelijk genoeg nooit eerder (officieel) op ons programma-affiche. In samenwerking met Rotown Records verschijnt er speciaal voor de reünie een gelimiteerd vinylalbum met de beste songs van deze invloedrijke band. Het concert zelf wordt omlijst met een fijne dj-set van ons eigen Rats On Rafts.